We zien een beeld dat past bij een pericarditis. Met name de depressies in het PTa-segment (het stuk tussen de P-top en het QRS-complex) is specifiek voor een pericarditis. Daarnaast zien we repolarisatiestoornissen (diffuse ST-segmentelevaties).

Vergroot

Op het ECG zien we met name op de precordiale afleidingen goed dat het voltage van de QRS-complexen afwisselend toe en afneemt. Dit past bij een ‘swinging heart’. Dat wil zeggen: een hart dat baadt in een abnormaal grote hoeveelheid pericardvocht en dat daardoor continu van en naar de afleidingen toebeweegt. Het ECG-beeld wordt een ‘electrical alternans’ genoemd en is pathognomonisch (100% specifiek/bewijzend) voor een pericardeffusie. Andersom geldt uiteraard niet dat de afwezigheid van een electrical alternans een effusie uitsluit (zo’n alternans zie je niet vaak).

Vergroot

Het ECG laat twee belangrijke kenmerken zien van een pre-excitatiesyndroom: PQ-verkorting en een deltagolf. Bij een pre-excitatiesyndroom is er, naast de AV-knoop, een tweede (snelgeleidende) baan tussen de boezems en kamers. Via die zogeheten ‘accessoire bundel’ wordt het ventrikel vervroegd geactiveerd, zodat het QRS-complex wat eerder begint. De PQ-tijd wordt korter en het eerste deel van het QRS-complex gaat traag omhoog (‘slurred upstroke’). Een pre-excitatiesyndroom is problematisch, omdat er een re-entrycircuit kan ontstaan tussen boezems en kamers: een cirkelstroompje dat zowel door de AV-knoop en de accessoire bundel loopt. Dit treedt dan aanvalsgewijs op en kan gepaard gaan met palpitaties (hartkloppingen) en (near) syncope.

Vergroot